Jesteś tutaj

Camponotus (C.) herculeanus

Portret użytkownika radiss
Podrodzina: 
Formicinae
Rodzaj: 
Camponotus
Królowa: 
Wielkość ok 16 mm. Czarna z brunatnymi bokami i nogami.
Samiec: 
Czarny z żółtawymi skrzydłami.
Robotnice: 
5-12mm. Tułów czerwonobrunatne. Głowa, odwłok brunatnoczarne.
Wielkość kolonii: 
Do kilkunastu tysięcy
Pokarm: 
Spadź oraz owady.
Hibernacja: 
Wymaga zimowej hibernacji.
Szerszy opis: 

Gatunek bardzo podobny do C. ligniperdus. Różni się głównie kolorem łuski pomostkowej, oraz czerwoną plamą na 1 segmencie (tergicie) odwłoka. Jeśli czerwona plama zachodzi na 2 część segmentu to jest to C. ligniperdus. Jednak jeśli plama ta jest mała, albo dość duża ale nie zachodzi na 2 część segmentu odwłoka lub nie ma jej w ogóle i kolor odwłoka jest taki jak reszta ciała to mamy do czynienia z C. herculeanus (u C. ligniperdus jest ona czerwona zaś u C. herculeanus zazwyczaj jest koloru bordowego) oraz posiada włoski na odwłoku.

Gniazdo tego gatunku jest zazwyczaj umieszczone między korzeniami, bezpośrednio pod drzewem iglastym, zwykle sośnie. Zależność ta może wynikać z tego, że mrówki te tak samo jak ich większe krewniaczki podatne są na infekcje grzybicze a wytwarzana przez drzewo żywica ma właściwości odkażające i bakteriobójcze. Z czasem mrówki przenoszą się w wyższe partie drzewa ale są to w większości przypadków fragmenty obumarłe bądź szczeliny. Łatwo jest je zlokalizować przez dużą ilość próchna i wiór wydobywanych przez robotnice. Gniazdo potrafi sięgać wysokości nawet 10 m. Jest to gatunek monoginiczny (w kolonii znajduje się 1 królowa), jednak w bardzo dużych koloniach może występować oligoginia.

Rójka trwa od końca maja do końca czerwca. Późnym latem kolonia przygotowuje się do zimowania - królowa zaprzestaje składania jaj, zaś larwy przestają się rozwijać. Gatunek ten ma spokojną i łagodną naturę, jednak potrafi boleśnie pogryźć gdy się go zdenerwuje. Bardziej tolerancyjny jest w stosunku do innych mrówek niż C. ligniperdus. Jest aktywny głównie w nocy. W Polsce można spotkać go głównie na południu kraju – bardzo licznie w Nowym Targu. Nielicznie są spotykane w Tatrach wysokich, gdzie miejsca ustępują C. ligniperdus. Rozwija się trochę szybciej niż jej krewniak C. ligniperdus.

Opracował: pawelllQwE

Korekta: Harnaś